Annemin bana hediyesi: Normal bir çocukluk

 Audrey Hepburn’ün ortamızdan ayrılmasının üzerinden 30 yıl geçti, lakin o kadar vakte karşın tesiri hala sürüyor. Annenizi bu kadar özel kılan neydi sizce?

– Audrey Hepburn’ün mirası, hoş bir piramit üzere üç ana istikametten oluşuyor. Birincisi, elbette aktris olarak bıraktığı miras. Yaptığı işi çok ciddiye alıyordu lakin kendini o kadar ciddiye almıyordu. Elizabeth Taylor’ın Hollywood’un “Kleopatra”larında olduğu bir dünyada, annem küçük siyah elbisesiyle dünyaya açıldı. Beşerler onu kendilerinden biri olarak gördü. İkincisi, tarz ve zarafet mirası. Hiçbir vakit moda düşkünü olmadı. Şimdiki gençler, büyük moda makinelerine karşı isyan ediyor. Kullanılmış giysiler alıyor, kıyafetleri tekrar değerlendiriyorlar. Audrey Hepburn yıllar evvel aslında tam da bunu yapıyordu. Üçüncüsü ve en kıymetlisi, sahip olmayan beşerler olduğunu fark etmenin lütfu. O kadar çok şeye sahip olduğunu hissetti ki, şükredecek çok şeyi vardı. Ömrünün sonunda UNICEF elçisi olarak geçirdiği 5 yıl, bence bu mirasın üçüncü ayağı. Bu, modayı takip etmemesine karşın, şık olma, kapsayıcı olma, iştirakçi olma, yardım etmeye çalışma, çocuklar için geleceğimizi değiştirmeye çalışma modasını başlattı…

Audrey Hepburn’ün klasik sinemalarından “Roma Tatili”nin 70’inci yıldönümü. Annenizle bu sinema hakkında hiç konuştunuz mu?

– Burada sineması yazanlardan bahsetmeliyim, zira onların sayesinde bu sinema vaktin testinden sağ çıktı. Demek istediğim, Greg (başrol oyuncularından Gregory Peck) mükemmeldi, annem de çok uygundu lakin senaryo fevkaladeydi. O vakitler bir sihirle, bir parıltıyla yazılıyordu sinemaların birden fazla. İnsanların yağmurlu bir pazar akşamında yeni sinemaları izlemektense “Roma Tatili”ni tercih etmelerinin nedeni bu. Annemin Roma ile bağı çok karmaşıktı. Oraya ailesiyle birlikte gitmeye başladı. 30’lu yıllarda Fregenae’deki kıyıya masraflardı. Alışılmış o vakitler ailem, o anın ideolojisini desteklemekle meşguldü. O günlerde çok fazla seçeneğiniz yoktu. Savaş başlayınca ve o ideolojinin gerçek uygulamalarını fark ettiklerinde her şey karmaşık hale geldi. Lakin annem bu karmaşıklığa karşın Roma’ya geri döndü ve bu harika sineması çekerek bir nevi mesleğini başlattı. Bence Roma’da kendini her vakit evindeymiş üzere hissetti. Oradayken merkeze gitmeyi ya da alışverişe çıkmayı severdi. Bunu İsviçre’de de daima yapıyordu ancak Roma’da dünyanın diğer hiçbir yerinde bulamayacağınız yumuşak ve olağanüstü bir şey var. “Roma Tatili”ni bugün hâlâ izleyebiliyor ve hayal kurabiliyoruz.

Audrey Hepburn o sinemada prenses rolündeydi. Sizce bugünün dünyasında prenses ya da kraliçe imajı hakkında ne düşünürdü?

– Sana ne düşündüğümü söylersem, bundan hoşlanmazsın… Zira benim için tüm dünya o kadar kokuşmuş ki, ondan uzaklaşacağım. Lakin sana ailemden bahsedeceğim. Annem de babam da asildi. Annem bir barones olabilirdi, zira büyükannem öyleydi ve babam İspanyol tarafında bir konttu. İkisi de bunu bırakmaya karar verdi. Ailemizdeki asaletin sonu buydu. Farklı bir formda, annem Kensington Sarayı’na birinci gittiğinde Prenses Anne, Kraliçe Elizabeth’e gerçek eğildi ve “O bizden biri” dedi. Ancak bu onun iddiasıydı. Annem bütün bunlardan etkilenmemişti. Herkese hürmet ve nezaketle davranırdı. UNICEF için yaptığı çalışmalar sırasında, ideolojinin ne olduğunun çok farkındaydı. İdeolojinin bir bütün olarak insanlığa yaptığı çok kıymetlidir. İster siyasi, ister dini, rastgele bir ideoloji… Ve 62 yaşında burada oturup size bunların hiçbiri olmadan büyüdüğümü, pak olduğumu ve çocuklarımın da rastgele bir ideoloji olmadan büyüdüklerini söylüyorum. Bu gezegen için tek bir şey diliyorum. Yaşadığımız problemlerin araç, yetenek yahut yetenek eksikliğinden değil, irade eksikliğinden kaynaklandığını düşünüyorum.

Tüm dünya tarafından tanınan iki yıldız ismin çocuğusunuz. Bu durum, mesleğinize başlamaya karar verdiğiniz periyotta sizi zorladı mı?

– Roma’ya taşındığım birinci birkaç hafta kolay olmadı. Fakat sonra herkes üzere olağan bir çocuk olduğumu anladılar. Uzun boyluydum ve beni futbol ekibinde kaleci yaptılar. Annem bana mükemmel bir ikram verdi; olağan bir çocukluk. Bana “Hollywood ebeveynliği” yapmadı. Tahminen de babam yapmak istediği her şeyi yapamadığı için daha çok acı çekiyorlardı. Son derece zeki, eğitimli fakat bir şeyler yapmak isteyen biraz nevrotik bir adamdı. Birebir vakitte neyi nasıl isteyeceğini de bilmiyordu. Bence aslı sorun buydu, zira o inanılmaz bir yapımcıydı.

Audrey Hepburn’ün savaş devrinde farklı düştüğü, uzun yıllar sonra tekrar bulduğu babasıyla bağlantısının umduğu üzere olmadığını, bu durumun erkeklerle ilgilerini de etkilediğini söylemişsiniz. Bu mevzuyu biraz açar mısınız?

– Annem Viktorya devri geçmişinden geldiği için, ne tökezledi ne de üzüldü. Bana anlattığına nazaran babası savaşa katıldıktan sonra onu Kızılhaç aracılığıyla bulmuş. Dublin’e gidip onu anons ettirmiş. Uzun yıllar süren yokluğunun akabinde anneme sarılmak için ayağa bile kalkmamış. Annem o anda, onun duygusal açıdan sakat olduğunu anlamış. Bunun kendisini çok incittiğini, hiç unutmayacağını söylemişti lakin tekrar de bunu ona karşı kullanmadı. Babasını olduğu üzere kabul etti. Hayatının sonuna kadar onu maddi olarak destekledi. 50 yıl ayakta kalan kusursuz çiftleri izlerseniz, hâlâ birbirlerine harika bir ışıltıyla baktıklarını görürsünüz. Ne olursa olsun; savaş, kıtlık, kanser, hastalık, bir çocuğun kaybı, her şeye karşın o kusursuz sihir hâlâ oradadır. Sanırım annemin babamla münasebetinde umduğu da buydu ve bunu kısmen babamdan aldı. Çok lakin çok memnundular.

NATALIE PORTMAN’I ANNEM GİBİ SİYAH ELBİSEYLE ÇEKİP KAPAK YAPTILAR

Hollywood’daki birtakım oyuncular için kullanılan “Yeni Audrey Hepburn” sözünü duyunca ne hissediyorsunuz? Aklınızdan neler geçiyor?

– Natalie Portman küçük bir kızken, Audrey Hepburn Çocuk Fonu’nun çocuk heyetindeydi. Onunla o vakitten beri arkadaşız. Yanlış hatırlamıyorsam onu tıpkı anneminki üzere siyah bir elbiseyle çekip fotoğrafını Harper’s mecmuasının kapağına koymuşlardı. Bence bu haksızlık, zira herkes eşsiz ve kendine nazaran hoş. Öteki bir Audrey Hepburn olacağını düşünmüyorum, onu bu kadar özel kılan da bu.

Audrey Hepburn’ün hafızalarda çok canlı kalan, onu moda ikonu olarak andığımız bir imgesi var. O fotoğrafın bilhassa Tiffany’s markası tarafından reklam emelli olarak kullanıldığını görüyorum…

– Yanlışsız. Tiffany’s ile LVMH kümesi markayı satın almadan evvel başlayan uzun vadeli bir bağlantımız var. Birebir kopyaları olmasa da annemin kullandığı eserlerin benzerilerini imal ediyorlar.

ÖDÜLLER ONU ETKİLEMEDİ

 Audrey Hepburn, Oscar’dan Altın Küre’ye sayısız mükafata sahipti. Mükafatlar onun için ne manaya gelirdi? Muvaffakiyetleri onu nasıl şekillendirdi sizce?

– Oscar alması çok büyük bir sürpriz ve büyük bir onurdu. Altın Küre’yle de gurur duyduğunu biliyorum. Tüm mükafatları hala duruyor. İsviçre’deki meskende televizyonlu bir oyun odası vardı. Küçük, siyah beyaz bir televizyon ve etrafında raflar vardı. Tüm mükafatlar en üstteydi. Benim de tahta oyuncaklarımdan oluşan bir koleksiyonum vardı. O mükafatlar kitaplarla, oyuncaklarla ve birbirine uyan Rus bebekleriyle bir ortadaydı. Mükafatlar için çok müteşekkir olduğunu düşünüyorum. Lakin neyse ki, onu sahiden şekillendirmedi ya da etkilemedi. Bence onu Audrey Hepburn yapan, kendine yaptığı yatırımdı. O bir karakter oyuncusu değildi. Role gitmek yerine rolü kendisine getirirdi. Yani rolü, senaryoyu ve her şeyi kendisiyle bağdaştıran son yıldız jenerasyonunun bir kesimiydi. Çok lakin çok alçakgönüllüydü. Akademi Mükafatı alması, meslektaşlarının onun uygun bir şey yaptığını gördüğü manasına gelir. Altın Küre de ona çok şey söz ediyordu, zira bu basındaki profesyonellerin aslında onun özel bir efor sarf ettiğini fark ettikleri manasına geliyordu.

O BİZDEN BİRİ

Audrey Hepburn, tesiri geçmişten günümüze ulaşan az isimlerden biri. Hâlâ bu kadar sevilmesiyle ilgili teoriniz nedir? Sinemalarını hiç izlememiş yeni kuşaklar bile onu tanıyor…

– Biliyorum. Gençlerin odasındaki dolapların kapağında James Dean’in yerini aldı. Ergenler, onun kim olduğuna dair daima değişen bir görüşe sahip. Eski kuşaklar ise onun öyküsünü biliyor. Bence çocukların, ergenlerin duyduğu hisler içgüdüseldir. Bir şeyin gerçek ya da uydurma olduğunu hissederler. Pek çok düzmecenin olduğu bir dünyada onu dinliyorlar, izliyorlar ve onda dürüst bir şeyler hissediyorlar. Yaşlı beşerler da ona sahip çıkıyor. O bizden biri…

 

 

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir